De uitdagende wandeling van l’Imbut

Als vakantie vertoefden we een week lang in de Provence. Heerlijk! Hier kun je wel rekenen op goed weer en is er altijd wel wat te bezichtigen of te doen. We hadden veel geluk met het weer: door een wind was het niet te warm en hadden we een temperatuur van rond de 27 graden. Wij zijn geen stilzitters, we ontdekken graag en houden van een stukje natuur. Zo beslisten we algauw de uitdagende wandeling te doen van l’imbut.


Wandeling: Hotel Grand Canyon – l’imbut – access vidal – Hotel Grand Canyon
Gehaald: yes
Gevallen: 2 keer (maar veilig gevallen, niet in de diepte)
Doodgegaan: 12 keer van angst en 34 keer van uitputting
Aanrader: Yes!


De wandeling situeert zich in de Gorges du Verdon en omvat een hike in de grootste canyon van Europa. We parkeerden de auto aan het hotel Grand Canyon. Onze rugzak was gevuld met twee liter water voor elk, boterhammen en enkele energiebars. Laat die wandeling maar komen! We begonnen eerst met een afdaling van 400 meter. Dat klinkt niet veel maar in werkelijkheid deden we er toch een tijdje over. Het was steeds goed uitkijken waar je je voeten zette. Desalniettemin brandde de zon maar naarmate we daalden kreeg ze gelukkig geen kansen meer door de bomen die ons beschermden.

Eenmaal beneden aan de kloof was het zicht wondermooi. Je ziet de Verdon kronkelend zijn weg maken door de rotsblokken. De rivier kleurt ook groen dankzij een combinatie van algen en fluor. We zetten ons pad verder naar links, waar we de rivier volgen tot bij de Ijzeren brug. Deze is niet spectaculair maar toch mooi om even te zien. We gaan de brug niet op maar blijven de rivier volgen die rechts naast ons kwabbelt. Stilletjes aan gaan we weer hogerop en banen we ons een weg tussen rotsblokken en bomen. Op een gegeven moment gingen we via een smalle passage langs de bergen waar we naar beneden keken op een diepe afgrond.

Uiteindelijk kwamen we in het beukenbos waar we ook hier vooral beetje per beetje stegen. Je voeten juist zetten is levensbelangrijk. We houden hier even stop en eten onze boterhammetjes terwijl ik even mijn schoenen uitdoe. I needed that. Nu was ik klaar voor de erg steile beklimming die ons nog te wachten stond. We komen op een kruispunt en we kiezen voor access vidal. Algauw brak het betere klimwerk (in mijn geval: klauterwerk) aan. Als ik eerlijk ben, was ik eigenlijk erg gauw uitgeput. Ik nam heel regelmatig pauzes om op adem te komen maar dat deerde me niet. We hadden tenslotte tijd. We konden ook niet terugkeren, want de weg was in de omgekeerde richting verboden.

Vijf uur later stonden we weer aan de straat waar we gestart waren. We hadden de kloof overwonnen!

Op het moment zelf heb ik wel afgezien en had ik van tijd tot tijd wel wat schrik, maar nu vind ik het de max dat ik het effectief gedaan heb. Het was het hoogtepunt uit onze reis!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *