De oktoberblues

Wanneer de herfst langzaam in aantocht is, durf ik wel eens last hebben van de blues. Dan is het leven voor mij te saai, te voorspelbaar, te ordinary. De dagen worden donkerder, ze worden grijzer en ik kan het niet helpen te denken dat mijn leven enkel en alleen bestaat uit alledaagse dingen. Bij mij zijn de oktoberblues een wel gekend fenomeen. Het ene jaar slaat ze harder toe dan het andere jaar. Dit keer wil ik erop voorbereid zijn en deze blues een beetje de kop indrukken. Maar hoe zorg je ervoor dat je leven niet saai is/wordt?

Misschien denk ik er gewoon teveel over na. Misschien ben ik te ontevreden, verwacht ik wonderen. Misschien ben ik gewoon niet realistisch en is er altijd wel een stuk sleur in het leven. Ik weet dat wel. Maar dat neemt niet weg dat ik er toch mee bezig ben en dat ik wenste dat mijn leven er eens wat spannender kon uitzien. Uiteindelijk moet ik dan ook toegeven dat de enige die dit in de hand heeft, is niemand minder dan mezelf. Ik bepaal mijn eigen saaiheid.

Graag geef ik jou eerst even een kijkje in mijn ‘saai’ leven. Ik werk voltijds in gewone daguren dus mijn weekdag bestaat elke dag uit werken. ’s Avonds kook ik meestal en daarna bekijk ik met manlief een aflevering -of twee- van een of andere serie. We beperken dit meestal tot een uurtje per dag. Tot voor kort deden we dat niet, dus het kan zijn dat dit ook snel weer wegvalt (lees: als we geen goede series meer vinden).  Daarna zouden we kunnen fitnessen of achter de computer zitten. Als ik heel eerlijk ben, is het meestal de computer hoewel we ons voorgenomen hebben om wat meer te gaan fitnessen. Daartussen speel ik ook nog wat piano of bak ik eens iets of schilder ik. Tot juni had ik ook mijn opleiding waar ik vaak mee bezig was.

Mijn weekends zijn meestal wel fijn. Meestal slaap ik uit. Soms staat er wel eens iets op de planning, bijvoorbeeld iets met vrienden of eens een ontbijtje. Heel soms gaan we ook eens gaan kuieren in een stadje zoals Kortrijk, Ieper, Brugge, Antwerpen of Brussel. Het weekend is ook het moment om het huis schoon te maken en klusjes te doen. Nu zijn we bijvoorbeeld bezig met wat schilderwerken boven.

Wat verwacht ik dan van het leven? Welke aanpassing is nodig om een verschil te maken?

Ik weet het niet goed. Het is gewoon een gevoel dat ik heb. Het gevoel van: is dit het nu? Is er niet meer?

Maar moet er echt meer zijn?

Waarschijnlijk is het tijd om iets realistischer te kijken naar mogelijke toekomstplannen en dus niet meer:

  • Een jaar in Parijs willen wonen.
  • Een wereld reis maken of een klein stukje wereld zien in drie maanden ofzo.
  • Een eigen koffiezaak of computerwinkeltje hebben.
  • Een villa bezitten, inclusief jacuzzi en zwembad. En schoonmaakster, uiteraard.
  • Een freelance schrijver te worden die het liefst de wereld rond trekt en erover schrijft.

Toegegeven, sommige van deze toekomstplannen waren weinig tot zeer onrealistisch. Ik bots ook steeds op het feit dat er waarschijnlijk ook erg hard gewerkt moet worden als je zoiets wil realiseren. Hard werken, zie ik wel zitten maar ik weet gewoon soms niet hoe eraan te beginnen. En dan laat ik het maar. Want uiteindelijk klinkt het ook helemaal niet realistisch. En ik heb vriendlief waar ik natuurlijk graag bij ben en waarmee ik graag rekening houd.

Maar moet het allemaal zo ver – groot – duur? Dat denk ik niet. De kunst van gelukkig te zijn of een betekenisvol leven te hebben, is om vooral te kunnen genieten van de kleine dingen. En soms is dat wel eens uitdagend.

Heb jij ook last van de blues?

Wees de eerste om te reageren

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *