Mijn spiegelbeeld

Al van kleins af voelde ik de struggle van de wereld en ik. Ik paste nergens bij en al gauw voelde ik mij anders. Ik was vroeger niet echt gepest maar wel vaak genegeerd. Klasgenootjes wisten mijn bestaan wel maar lieten mij met rust. Nu vermoed ik dat ik te mysterieus was, onleesbaar en ontoegankelijk misschien. Dat deed natuurlijk pijn en bracht vooral veel onbegrip op bij mezelf. Maar ongelukkig was ik daardoor niet. Ik was een eenzaat en vond het best oké om vaker alleen te zijn, hoewel de strijd in mezelf bleef woelen. De strijd om erbij te horen en en niet anders te zijn.

Twintig jaar later zit ik nog steeds met dezelfde strijd. Ik heb moeite met mezelf te accepteren omdat ik zo anders ben. Maar al te vaak heb ik mezelf proberen te veranderen waardoor het soms nog erger was. Waarin ben ik dan zo anders?

  • Ik denk constant aan een stuk door. Ik zie tien kanten aan alles. Soms maakt het me gek maar door deze eigenschap vergeet ik zelden iets en ben ik ook erg georganiseerd.

  • Ik voel alles diep. Zelfs wanneer ik niets voel, voel ik het diep. Mijn eigen gevoelens voel ik, maar ook gevoelens van anderen. En hier komt het ingewikkeld. Ik neem (onbewust) gemakkelijk gevoelens over van anderen. Ik voel hun pijn of blijdschap. Zo gebeurt het wel eens dat ik me slecht voel zonder dat ik goed weet waarom. Vaak is dit omdat ik iemand anders gevoelens overgenomen heb. Het kan ook zijn dat dit bepaalde gebeurtenissen gevoelens uit het verleden triggeren en ik kan instorten om iets dat jaren geleden gebeurd is. Niet de beste eigenschap, I know. Soms heb ik ook totaal geen idee waarom ik me slecht voel.
    Het voordeel hiervan is wel dat mensen snel de weg vinden naar me om hun verhaal te doen, net omdat ik voel hoe zij zich kunnen voelen. Ze weten dat ze erkend worden door mij en niet veroordeeld worden. Daarnaast word ik ook instant happy bij een vrolijk verhaal.


  • Zelf ben ik erg complex. Ik begrijp mezelf ook niet altijd. Mensen kunnen me moeilijk doorgronden en daardoor wordt vaak automatisch een afstand gecreëerd. Het is niet iets dat ik kan afzetten, helaas. Als je me wil leren kennen, moet je moeite doen. Veel moeite. Wanneer ik eindelijk iets bloot geef van mezelf hecht ik veel belang aan je reactie. Als je reactie eerder negatief is, is de kans groot dat ik mezelf weer sluit.

  • Aan de ene kant wil ik graag sociaal aanvaard zijn maar toch ben ik graag alleen. Anders gezegd: I don’t want to be alone. I want to be left alone. Ik ben niet zo goed in groep. Ik hou het snel voor gezien en dan ben ik vaak als eerste naar huis. Uitgaan kost me veel energie. Ik amuseer me wel, maar op een gegeven moment zijn mijn batterijen leeg en wil ik naar huis. Ik zorg er dus altijd voor dat ik naar huis kan (en dus niet met iemand mee ben). Mensen kijken me dan raar aan als ik zeg dat ik liever niet wil carpoolen. Leg dat dan maar eens uit. Als ik een grote sociale activiteit gepland heb, zorg ik ervoor dat ik de dag erna niets gepland heb. Ik heb dan die dag nodig om alleen te zijn en mijn batterijen op te laden. Soms gebeurt het ook dat ik mij ziek meld, omdat het me echt niet lukt om energie te vinden.

  • Ik hecht veel belang aan echte vriendschappen maar door bovengenoemde eigenschappen is het niet gemakkelijk vrienden te maken en te blijven houden. Neem daar nog eens bij dat ik expert ben in leugens zien waardoor ik gewoon afstand neem. Noem het een soort zelfbescherming. Als je mij erg veel pijn doet, geraak je bij mij niet meer binnen, vrees ik. Daarnaast kan ik soms gewoon echt van de aardbol verdwenen zijn. Ik ben afwezig op sociale activiteiten, antwoord nauwelijks nog op berichten en zit gewoon in mijn schulpje. Die tijd heb ik nodig om te herstellen. Ik besef dat dit not done is en ik probeer daar ook op te letten, maar soms komt dit wel eens voor. Dat maakt mij inderdaad niet de beste vriend. Maar goed nieuws: eenmaal je in mijn hart bent, is het moeilijk om eruit te raken.

Die eigenschappen vond ik moeilijk om te aanvaarden. Ik begreep niet waarom ik zo ben en ik wilde niet anders zijn. Steeds weer pushte ik mezelf om toch te doen wat (maatschappelijk) van mij verwacht werd. Onlangs verdiepte ik mij in de MBTI persoonlijkheden van Myers-Briggs en ontdekte ik dat ik een zeldzame INFJ ben. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Via deze weg ontdekte ik dat mijn persoonlijkheid nog voorkwam bij andere mensen en dat het gewoon kenmerken zijn van mijn persoonlijkheid. Het is dus oké om zo te zijn. Sterker nog: ik mag zo zijn. Ik ben niet misvormd of beschadigd, ik ben gewoon dit persoonlijkheidstype. Je kan je niet voorstellen wat een eye-opener dit geweest is. Ik kon mezelf beter begrijpen en meer aanvaarden. Bovendien heb ik veel gehad aan de tips van andere INFJ’ers. Daarnaast zijn er natuurlijk ook heel wat positieve eigenschappen!

Misschien ben jij ook zoekende naar je eigen identiteit en een manier om jezelf te aanvaarden? Dan raad ik je aan een kijkje te nemen naar de MBTI. Via www.16personalities.com kun je de gratis test doen om je persoonlijkheid te bekomen. Daarnaast krijg je een resultaat van je persoonlijkheid en de eigenschappen ervan.

 

 

3 thoughts on “Mijn spiegelbeeld

  1. Een lege dag inplannen na een druk sociaal event, dat herken ik zo hard! Ik doe precies hetzelfde. Daarom weet ik dat ikzelf in essentie een introvert ben. Ik ben wel aanwezig en goed in groepen en sociaal contact enzo, maar het zuigt echt alle energie uit me. Ik kan ook niet veel sociaal contact aan in een korte tijdspanne, dan word ik echt moe en stil en ongelukkig. Dus nee, ik vind het niet raar, ik heb dat ook altijd al gehad!

  2. Amai dit is echt super herkenbaar! Ik ga die MBTI persoonlijkheden eens opzoeken. Ik ben wel vrij sociaal vaardig vind ik, maar ik wil eigenlijk meestal gewoon op mezelf zijn. En in groepen klap ik helemaal dicht. Ik blijf heel graag in mijn eigen bubbel. Vroeger zat ik er heel erg mee in dat ik “anders” was, nu eigenlijk niet meer zo. Ik heb ook een keer een goed gesprek gehad erover met m’n schoonzus. Wij hebben met de familie van m’n vriend elke twee weken etentje bij iemand thuis. Dat zijn 12 mensen samen die allemaal door elkaar heen praten en ik word daar horendol van. En ik denk wel dat ze het begrijpt. En mijn ouders kennen me ook. En m’n vriendinnen ook. En daarnaast vind ik het eigenlijk gewoon niet erg om tegen een persoon nee te zeggen. Ik voel me daar niet schuldig om.

  3. Oh, die test heb ik ook ooit ingevuld, klopte echt angstaanjagend goed! Ik behoorde tot de diplomaten volgens mij, maar weet niet meer welk subtype. Ik scoorde wel vrij hoog op de extraverte en intuïtieve schaal en dat klopt ook wel. Ik herinner me ook de stelling “Ik haal energie uit sociaal contact”. Ik vulde de test samen in met een vriendin en zij was ook echt gesloopt na een dag sociaal contact, terwijl ik hier net energie uithaal!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *