Over verloren vriendschap

Drie jaar geleden kon je me nog zien lopen met twee van mijn beste vriendinnen. We hadden plezier aan elkaar, een huilende schouder en we stonden elkaar dag en nacht bij met advies. Ik heb veel gehad aan die twee vriendinnen. Tijden waren moeilijk en ik kon altijd bij hen terecht. Het was een vriendschap zoals in de films. Meidenavonden met wijn, elkaar opzoeken als het moeilijk was en samen traditioneel naar festivals gaan. Dat waren tijden.

En toch is het misgelopen. Toch is het zo dat ik geen een van de twee gezien heb de laatste jaren. Er is veel gebeurd. Veel drama, veel roddels en veel negativiteit. Na een laatste poging om het toch weer goed te maken, kreeg ik de wind van voren en liet ik het voor bekeken. Die wind van voren kwetste mij diep, zo diep dat ik mezelf opgesloten heb om mezelf te beschermen. Mijn hart zoekt echter soms nog steeds naar wat was.

Er gaat geen dag voorbij dat ik nog denk aan deze twee personen. Ik vraag me af hoe het met hen gaat, of ze gelukkig zijn, welk nieuws ze zouden hebben in hun leven. Ik mis hun raad en gelach. Ik hield van de zorgeloze avonden waarin ik mijn hart kon luchten. De idiote dingen waarbij we de slappe lach kregen. De vele herinneringen die we samen hebben gemaakt.

Maar het leven gebeurde.

En ik mis ze.

 

2 thoughts on “Over verloren vriendschap

  1. Zo jammer! Moet echt een rot gevoel zijn, zeker als jij het wel zou willen goedmaken. Toen ik afstudeerde van het middelbaar kon ik eigenlijk vrij goed inschatten met wie ik écht bevriend zou blijven en wie maar zo’n beetje zou ‘aanmodderen’ en tot nu toe is dat eigenlijk vrij correct gebleken…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *